Περί Κρατικής Μηχανής. Στην Ελλάδα του 1947
«[…] Αι κρίσεις και απόψεις ημών είναι αι εξής: Η Κρατική μηχανή λειτουργεί μοιραίως και τυχαίως χωρίς κανέναν ρυθμόν. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι υπάλληλοι έπαυσαν να έχουν υπαλληλικήν συνείδησιν, και να εργάζωνται με ζήλον και ευσυνειδησίαν, ως και πρότερον. Προσέρχονται εις τα γραφεία και εργάζονται μηχανικώς, απλώς και μόνον διά να δικαιολογήσουν, διά της εμφανίσεώς των, την μισθοδοσίαν των. Εάν θα περατωθή ή όχι η εργασία ή αν θα εξυπηρετηθή το κοινόν ή όχι, τους είναι αδιάφορον. Εάν ήτο δυνατόν να μισθοδοτείται ο υπάλληλος χωρίς να εργάζεται, ευχαρίστως θα το έπραττε, χωρίς τον ελάχιστον έλεγχον συνειδήσεως. Προϊστάμενοι υπηρεσιών και κατώτερον προσωπικόν ουδέποτε προσέρχονται ή αποχωρούν της υπηρεσίας των τας κεκανονισμένας ώρας […] Η προθυμία, η φιλοπονία και η θρησκευτική ευλάβεια, μεθ’ ής προσήρχετο άλλοτε ο υπάλληλος εις το γραφείον του, ως και η ευγενής άμιλλα μεταξύ τούτων, τίς θα φανή εργατικώτερος και αποδοτικώτερος, δεν υφίσταται πλέον. Εξηφανίσθηκσαν πάντα ταύτα και ...