Περί Κρατικής Μηχανής. Στην Ελλάδα του 1947

«[…] Αι κρίσεις και απόψεις ημών είναι αι εξής: Η Κρατική μηχανή λειτουργεί μοιραίως και τυχαίως χωρίς κανέναν ρυθμόν. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι υπάλληλοι έπαυσαν να έχουν υπαλληλικήν συνείδησιν, και να εργάζωνται με ζήλον και ευσυνειδησίαν, ως και πρότερον. Προσέρχονται εις τα γραφεία και εργάζονται μηχανικώς, απλώς και μόνον διά να δικαιολογήσουν, διά της εμφανίσεώς των, την μισθοδοσίαν των. Εάν θα περατωθή ή όχι η εργασία ή αν θα εξυπηρετηθή το κοινόν ή όχι, τους είναι αδιάφορον. Εάν ήτο δυνατόν να μισθοδοτείται ο υπάλληλος χωρίς να εργάζεται, ευχαρίστως θα το έπραττε, χωρίς τον ελάχιστον έλεγχον συνειδήσεως. Προϊστάμενοι υπηρεσιών και κατώτερον προσωπικόν ουδέποτε προσέρχονται ή αποχωρούν της υπηρεσίας των τας κεκανονισμένας ώρας […] Η προθυμία, η φιλοπονία και η θρησκευτική ευλάβεια, μεθ’ ής προσήρχετο άλλοτε ο υπάλληλος εις το γραφείον του, ως και η ευγενής άμιλλα μεταξύ τούτων, τίς θα φανή εργατικώτερος και αποδοτικώτερος, δεν υφίσταται πλέον. Εξηφανίσθηκσαν πάντα ταύτα και βασιλεύει παντού το πνεύμα της φυγοπονίας και αδιαφορίας. Αι συνειδήσεις πολλών υπαλλήλων έχουν υποστή τοιαύτην χαλάρωσιν, ώστε δεν δυσκολεύονται να προβούν εις οιανδήποτε παράνομον ενέργειαν με ελαφροτάτην συνείδησιν, αρκεί να έχωσι οιονδήποτε όφελος. Πάντες οι συναλλασσόμενοι πολίται πιστεύουν ότι δύνανται να επιτύχουν οιανδήποτε επιδιωκομένην παρ’ αυτών λύσιν των υποθέσεών των διά της αθεμίτου συναλλαγής μετά των αρμοδίων, και προς τούτο δεν δυσκολεύονται να υποβάλλουν εις οιονδήποτε ανηθίκους προτάσεις. Τούτο, ως ευνόητον τυγχάνει, συνετέλεσε ώστε ο λαός να έχη χάση την εμπιστοσύνην τους προς τας Δημοσίας αρχάς, και να αποδίδη, κατά κανόνα, οιανδήποτε λύσιν των διαφορών των εις μεροληπτικήν ενέργειαν των αρμοδίων οργάνων, έστω και αν η δοθείσα λύσις είναι δικαία, νόμιμος και αμερόληπτος […]» 

 

Μετά από σχετική εντολή του Υπουργού Εσωτερικών, ο Γενικός Διευθυντής του υπουργείου, με εμπιστευτικό έγγραφο «προς άπαντα τα πολιτικά υπουργεία» κοινοποεί τις παραπάνω «διαπιστώσεις του Νομάρχου Δράμας εν σχέσει με την λειτουργίαν της Κρατικής Μηχανής», τον Νοέμβριο του 1947. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας γνωστοποιήσω το όνομα του περί ού ο λόγος νομάρχη, καθώς ανακάλυψα το έγγραφο, στα παζάρια του Ελαιώνα, λειψό… Πάντως στο έγγραφο διαβάζουμε κι άλλα… [Για παράδειγμα: για «τα φθοροποιά και διαλυτικά κηρύγματα και συστήματα του κομμουνισμού»]. 

 

 

Άλλες εποχές. Άλλα ήθη. Ή μήπως όχι;