Αυθεντικά χαρακτικά στη «Νέα Εστία» επί Κατοχής

 

            Φυλλομετρώντας παλιά και δη κατοχικά τεύχη του περιοδικού «Νέα Εστία» εντόπισα δύο πολύ μικρές ανακοινώσεις (στα τεύχη 357 και 361 της 1-2-1942 και 1-6-1942), που σχεδόν «δεν τις πιάνει το μάτι σου» αλλά είναι τόσο σημαντικές!

 

            Επισημαίνω ότι στην μεν πρώτη (αυτή της 1-2-1942) γίνεται λόγος για «όλα τα τεύχη του 1942», ενώ στην δεύτερη (αυτή της 1-6-1942), χρησιμοποιείται χρόνος αόριστος: «Όλες οι εκτός κειμένου ξυλογραφίες, που εκόσμησαν τα τεύχη του τόμου τούτου, είναι έργα του ζωγράφου και χαράκτη κ. Σπ. Βασιλείου. Όπως σημειώσαμε και άλλοτε, τυπώθηκαν απευθείας από το χαραγμένο ξύλο, χωρίς τη μεσολάβηση της τσιγκογραφίας και συνεπώς έχουν την αξία αυθεντικών ξυλογραφιών».

             Είναι δε οι περί ών ο λόγος ξυλογραφίες πραγματικά αριστουργήματα! Παραθέτω επτά απ’ αυτές, σεπτή αναφορά σε έναν χαράκτη του οποίου λατρεύω το έργο, τον Σπύρο Βασιλείου (1903-1985), όλα από τεύχη της «Νέας Εστίας» του 1942.

         Οι Μεσολογγίτισσες [τχ. 357 της 1-2-1942], Γαλαξιδιώτικο [τχ. 358 της 1-3-1942], Η μέρα της Λαμπρής [τχ. 359 της 1-4-1942], Το Μαϊστραλάκι [τχ. 361 της 1-6-1942], [?] [τχ. 362 της 1-7-1942], Αττικό [τχ. 367 της 15-9-1942] και Ο θάνατος του Καραϊσκάκη [τχ. 368 της 1-10-1942].

 

 

 

 

 

Ο Αργύρης Βουρνάς, φιλότεχνος μεν αλλά δηλωμένος «μη-συλλέκτης» και «ειδικός τ.κ.», μου είχε αναφέρει κάτι σχετικά με την αυθεντικότητα των έργων. Οι φίλοι χαράκτες Γιάννης Βρακάς και Αλέξανδρος Γιαννιός, αλλά ιδίως οι φίλοι συλλέκτες και ερευνητές Γιώργος Ριζόπουλος και Χαράλαμπος Λεοντιάδης θα μπορούσαν να μας γράψουν για ποιο ακριβώς χρονικό διάστημα τα χαρακτικά της «Νέας Εστίας» ήταν πρωτότυπα. Μόνον αυτά του 1942 ή και αυτά του 1943, δεδομένου μάλιστα ότι οι συνθήκες δεν είχαν αλλάξει;

Για παράδειγμα: «Η ταφή του Παλαμά» που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 397, των Χριστουγέννων του 1943, έργο επίσης εκπληκτικό, ήταν πρωτότυπο ή από τσιγκογραφία;