Κώδικας Δεοντολογίας Ιατρικού Επαγγέλματος (πρόσκαιρος) και παράβασή του…

            Ακριβώς 100 χρόνια πριν, την 1^η Μαρτίου 1926, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Παύλος Κουντουριώτης υπογράφει διάταγμα «περί προσκαίρου κώδικος της Δεοντολογίας του ιατρικού επαγγέλματος» (που αποτελείται από 41 άρθρα), που δημοσιεύεται στο ΦΕΚ Α’87 / 9-3-1926. 

             Παρότι «πρόσκαιρος» και δεδομένου ότι στην Ελλάδα «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού» […], ο συγκεκριμένος κώδικας έμεινε σε ισχύ μέχρι το 1955, οπότε αντικαταστάθηκε από το βασιλικό διάταγμα της 25-5-1955 «περί Κανονισμού Ιατρικής Δεοντολογίας», που χρειάστηκε 40 ημέρες για να δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α’ 171 / 6-7-1955), ώστε να ισχύσει.

            Πενήντα χρόνια μετά ο κανονισμός αυτός κρίθηκε αναχρονιστικός και αντικαταστάθηκε με τον «Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας» που περιέχεται στον Νόμο 3418 / 24-11-2005 (ΦΕΚ Α’ 287 / 28-11-2005).

 

            Το περίφημο κινηματογραφικό έργο «Η κυρά μας η μαμμή» του Αλέκου Σακελλάριου, με τους αξέχαστους Ορέστη Μακρή και Γεωργία Βασιλειάδου [και πολλούς πολλούς άλλους], δεδομένου ότι γυρίστηκε το 1958, προφανώς «υπήγετο» [!...] στο βασιλικό διάταγμα του 1955.

 

            «Πέρα από την πλάκα», όμως, και την κωμική προσέγγιση, υπάρχει και η σοβαρή διάσταση του θέματος. Εξηγούμαι:

            Στον πρώτο (προσωρινό) κώδικα δεοντολογίας διαβάζουμε, μεταξύ πολλών άλλων, στο άρθρο 2: «Ο ιατρός […] πρέπει επίσης ν’ απέχη από πάσης εν τη θεραπεία εκδηλώσεως δυναμένης να παρεξηγηθή ως μη αυστηρώς επιστημονικής, ενώ αφ’ ετέρου θα τάσσηται διώκτης αμείλικτος του εμπειρισμού και της αγυρτείας. Δεν επιτρέπεται επομένως εις τον ιατρόν να φανή συνεργαζόμενος μετ’ αγυρτών, γοήτων, μάντεων, μάγων ή χρησιμοποιών μυστηριώδη μέτρα προς επίτευξιν διαγνώσεως ή θεραπείας».

            Στις 24-1-1949, λοιπόν, με απόφαση του Ανωτάτου Πειθαρχικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, επιβάλλεται η προφανώς ιδιαιτέρως σοβαρή «ποινή μηνιαίας προσωρινής παύσεως της εξασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος» σε ιατρό διότι αυτός, για περίπτωση ανιάτου νοσήματος (καρκίνου του τραχήλου), «εχρησιμοποίησεν αγυρτικώς μηχανήματα θερμοθεραπείας διά λαμπτήρων πολυφωτοθεραπείας, εν γνώσει ότι ταύτα ήσαν αλυσιτελή διά την θεραπείαν του Νοσήματος, χρησιμοποιήσας ταύτας ως ακτίνας».

            Πολύ καλά έπραξε και τιμώρησε τον συγκεκριμένο ιατρό το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο! Νομίζω, όμως, ότι και τα μέλη του (ή τουλάχιστον ο γραμματέας του) θα έπρεπε να τιμωρηθούν, με κάποια ποινή, για τουλάχιστον ένα γλωσσικό παράπτωμα: «παρά τω άρθρω 2 […] εχρησιμοποιήσατε αγυρτικά μέσα»! Μπορεί κύριοι / κύριε να σας αρέσει η δοτική, αλλά εδώ απαιτείται αιτιατική!