Τέχνη, Ιστορία, Συλλεκτικά

              Φυλλομετρώντας παλιά και δη κατοχικά τεύχη του περιοδικού «Νέα Εστία» εντόπισα δύο πολύ μικρές ανακοινώσεις (στα τεύχη 357 και 361 της 1-2-1942 και 1-6-1942), που σχεδόν «δεν τις πιάνει το μάτι σου» αλλά είναι τόσο σημαντικές!                Επισημαίνω ότι στην μεν πρώτη (αυτή της 1-2-1942) γίνεται λόγος για «όλα τα τεύχη του 1942» , ενώ στην δεύτερη (αυτή της 1-6-1942), χρησιμοποιείται χρόνος αόριστος: «Όλες οι εκτός κειμένου ξυλογραφίες, που εκόσμησαν τα τεύχη του τόμου τούτου, είναι έργα του ζωγράφου και χαράκτη κ. Σπ. Βασιλείου. Όπως σημειώσαμε και άλλοτε, τυπώθηκαν απευθείας από το χαραγμένο ξύλο, χωρίς τη μεσολάβηση της τσιγκογραφίας και συνεπώς έχουν την αξία αυθεντικών ξυλογραφιών» .                Είναι δε οι περί ών ο λόγος ξυλογραφίες πραγματικά αριστουργήματα! Παραθέτω επτά απ’ αυτές, σεπτή αναφορά σε έναν χαράκτη του οπο...

«[…] Αι κρίσεις και απόψεις ημών είναι αι εξής: Η Κρατική μηχανή λειτουργεί μοιραίως και τυχαίως χωρίς κανέναν ρυθμόν. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι υπάλληλοι έπαυσαν να έχουν υπαλληλικήν συνείδησιν, και να εργάζωνται με ζήλον και ευσυνειδησίαν, ως και πρότερον. Προσέρχονται εις τα γραφεία και εργάζονται μηχανικώς, απλώς και μόνον διά να δικαιολογήσουν, διά της εμφανίσεώς των, την μισθοδοσίαν των. Εάν θα περατωθή ή όχι η εργασία ή αν θα εξυπηρετηθή το κοινόν ή όχι, τους είναι αδιάφορον. Εάν ήτο δυνατόν να μισθοδοτείται ο υπάλληλος χωρίς να εργάζεται, ευχαρίστως θα το έπραττε, χωρίς τον ελάχιστον έλεγχον συνειδήσεως. Προϊστάμενοι υπηρεσιών και κατώτερον προσωπικόν ουδέποτε προσέρχονται ή αποχωρούν της υπηρεσίας των τας κεκανονισμένας ώρας […] Η προθυμία, η φιλοπονία και η θρησκευτική ευλάβεια, μεθ’ ής προσήρχετο άλλοτε ο υπάλληλος εις το γραφείον του, ως και η ευγενής άμιλλα μεταξύ τούτων, τίς θα φανή εργατικώτερος και αποδοτικώτερος, δεν υφίσταται πλέον. Εξηφανίσθηκσαν πάντα ταύτα και ...

Όσοι «τα έχουν τα χρονάκια τους», θα θυμούνται [εκτός εάν έχουν τόσα πολλά «χρονάκια» που πλέον έχουν αρχίσει να ξεχνάνε…] ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 1974, ελάχιστα πριν από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το περιοδικό «Κοκομπίλ». Κυκλοφόρησαν ελάχιστα τεύχη του (μόλις δέκα), αλλά νομίζω πως έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην ιστορία των κόμικς στην Ελλάδα και γι’ αυτό τα αναζητούν με ιδιαίτερη θέρμη οι σύγχρονοι συλλέκτες. Αυτό που εμένα, μικρό παιδί ακόμα, με είχε εντυπωσιάσει ευθύς εξαρχής, όταν έπεσε στα χέρια μου, ήταν η πολύ πλούσια και σουρεαλιστική εικονογράφησή του: ψάρια που πετούσαν, σαλάμια να τρέχουν, άλογο να καπνίζει, μολύβια να φοράνε καπέλα κ.λπ. Και εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι, σαν μικρό παιδί! Πολύ αργότερα έμαθα [διότι, βεβαίως, τότε δεν ήταν λογικό να δίνω σημασία σε τέτοια στοιχεία …] ότι επρόκειτο για μια δημιουργία του Ιταλού κομίστα Μπενίτο Γιακοβίτι. Με έ...

  Ασφαλώς όλοι μας γνωρίζουμε το πιγκάλ. Ακόμα κι αν δεν γνωρίζουμε ότι αποκαλείται έτσι, καθώς οι περισσότεροι το αποκαλούν «βούρτσα τουαλέτας» ή κάπως έτσι.   Στο «Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών» διαβάζουμε: « πιγκάλ πι-γκάλ ουσ. (ουδ.) {άκλ.}: θήκη με βούρτσα για τον καθαρισμό της λεκάνης της τουαλέτας: επιδαπέδιο/επιτοίχιο ~ [ https://christikolexiko.academyofathens.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2&catid=2&pageS=2044 ] Στο σχετικό λήμμα της Βικιπαίδειας διαβάζουμε: «Η βούρτσα τουαλέτας είναι ένα εργαλείο για τον καθαρισμό της λεκάνης της τουαλέτας. Η σύγχρονη πλαστική έκδοση εφευρέθηκε το 1932 από τον William C. Schopp του Huntington Park, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ και αργότερα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1933 από το Αντίς Brush Company. Γενικά, η βούρτσα τουαλέτας χρησιμοποιείται με καθαριστικό τουαλέτας ή χλωρίνη. Η βούρτσα τουαλέτας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθαρίσει την άνω περιοχή της τουαλέτας»   ...